Bu topraklar, yalnızca tarih değil, aynı zamanda kadim bilgilerin, mistik öğretilerin ve sanatın ev sahibi.

​

Mezopotamya medeniyetleri, tarihler boyu güneşle özel bir bağ kurdu. Güneş yalnızca bir ışık kaynağı değil, evrenin düzenleyicisi, bilgelik ve adaletin sembolüydü. Birçok uygarlık güneşi tanrısal bir güç olarak gördü. Şamaş, Utu ve Mitra gibi güneş tanrıları, farklı dönemlerde adaletin, hakikatin ve yaşam döngüsünün temsilcisi oldu.

​

Antik Mezopotamya'da tapınaklar, saraylar ve şehirler, güneşin hareketine göre inşa edildi. Zigguratlar, güneşin doğuş ve batışına göre hizalanarak, günün belirli saatlerinde gölgelerin ilahi bir düzen oluşturmasını sağladı. Gündönümleri kutsal zamanlar olarak kabul edildi. Sümerler için güneşin her gün doğması, hayatın ve bilginin sürekli yenilenmesi anlamına gelirdi.

​

Zerzevan Kalesi’nde gün batımında gerçekleşecek son ritüel, bu kadim bağların bir hatırlatıcısı olacak.